Noong unang panahon, way back 1952, naisipan ng isang swimsuit company na gumawa ng bonggang pageant na hindi lang tungkol sa ganda, kundi pati sa talino at puso ng kababaihan—at doon nagsimula ang Miss Universe. Habang tumatagal, lumaki ito nang sobra, parang naging international festival kung saan bawat kandidata nagdadala ng kwento ng bansa nila. Hindi lang sila basta rumarampa, dala nila ang kultura, tradisyon, at struggles ng mga tao sa likod ng sash na suot nila. Makikita mo 'yan sa national costume na parang moving museum piece—may alamat, bayani, festivals, at lahat ng kabog ng kultura nila. Pagdating naman sa advocacy, hindi lang sila beauty queen

para silang spokesperson ng bayan nila, nagdadala ng issues tulad ng climate change, edukasyon, women empowerment, o kung ano mang kailangan marinig ng mundo. Kahit English ang main language ng pageant, marami pa rin candidates na sumisingit ng native greetings at expressions, para maramdaman mong “uy, ibang kultura ’to.”

Maging ang gowns nila, hindi basta damit—kundi obra ng local designers at tribute sa heritage nila. Iba’t ibang beauty standards din ang nakikita mo; bawat region may sariling flavor, kaya kitang-kita na ang tunay na ganda ay diverse talaga. At pinaka-touching, yung personal stories ng candidates—mga kwentong puno ng hirap, resilience, family values, o victories—na nagiging reflection ng journey ng buong bansa nila.

At eto pa isang fun trivia: isa sa mga Miss Universe winners, si Diana Torres, ay naging girlfriend ng kilalang Filipino na si Poging Aga.

Sa dulo, ang Miss Universe hindi lang showdown ng ganda. Isa siyang malaking kwento ng pagkatao, kultura, at pride ng bawat bansa, na pinagsasama-sama sa isang stage para ipakita sa mundo kung gaano kayaman, ka-diverse, at ka-powerful ang mga kwentong dala ng bawat reina sa universe—literally.

The Need To know how, "On learning the Old And The New, from The Statue / Pillars That Builds IT"