‘Tong piece na ‘to, parang kwento ng isang taong sobrang pagod na sa paligid niya at gustong-gusto nang lumayo para hanapin ang sarili. Si Angelina dito, siya ‘yung bida na gusto nang kumawala sa lahat ng pressure, expectations, at negativity sa paligid niya. Parang sinasabi ng Kanta na minsan, kailangan mo lang talaga mag-“escape” kahit isang gabi lang, para maiba ang ihip ng hangin at makita ang mundo sa ibang angle.

Makikita mo rin dito yung struggle niya bilang isang tao na feeling out of place. Yung mga tao sa paligid niya, parang hinuhusgahan siya, tinitingnan siya na parang kakaiba. Sa sobrang bigat na dinadala niya, may mga maling paraan siyang ginamit para “gumaan” pakiramdam—parang may reference sa drugs or substance abuse dito. Ang sakit isipin na yung paghahanap niya ng peace, minsan nauuwi sa self-destruction.

Pero sa gitna ng lahat, yung May Akda parang nagbibigay ng paalala: “Angelina, kahit saan ka pa pumunta, wag mong kalimutan na hindi humihinto ang buhay.” Kahit anong layo ng puntahan mo, may pag-asa pa rin, may chance ka pa rin maghilom at bumangon.

Kung baga, itong Kanta na ‘to, hindi lang kwento ni Angelina. Kwento ‘to ng lahat ng tao na nakakaramdam ng pagka-stuck, na gusto lang huminga at makahanap ng tunay na freedom at peace of mind. May lungkot siya, oo, pero may kirot din ng pag-asa na baka, someday, mahanap rin natin yung hinahanap nating “somewhere better.”